跳至內容

PAU Lingua Galega e Literatura II

EvAU · PAU (España)Lingua Galega e Literatura II20 則筆記,位於 10 個資料夾,66 KB

cookie 製作的 PAU (España) EvAU Lingua Galega e Literatura II 考試準備筆記,共 20 篇,分為 10 個部分,依照課程主題編排。

Notes for the PAU Lingua Galega e Literatura II in Galicia, in folders for language (sounds, spelling under the Real Academia Galega norms, morphology and lexicon, verbs and syntax), language and society, texts, and literature by period from 1916 to the present, followed by a folder on reading a literary text. Delete the folders your course leaves out.

內容

第一則筆記

Fonética e fonoloxía / Vogais e consoantes do galego

Antes de falar de ortografía conviene saber que a escrita representa sons, e que nunha lingua non se cadra cada letra cun son. A fonética estuda os sons tal como se articulan; a fonoloxía estuda os fonemas, isto é, as unidades sonoras que distinguen significados. Un cambio de fonema cambia a palabra: pedra e pedro distínguense pola vogal final, e caro e carro pola vibrante.

As vogais tónicas

Na sílaba tónica, o galego distingue sete vogais: i, e, ɛ, a, ɔ, o, u. As vogais medias teñen dúas realizacións. As medias pechadas, e e o, pronúnciase con a lingua máis alta. As medias abertas, ɛ e ɔ, pronúnciase con a boca máis aberta. Ao escribir, a grafía é a mesma (e, o) para as dúas, e o contexto ou o coñecemento da palabra indica cal soa.

As medias abertas só aparecen en sílaba tónica. Por iso, cando unha vogal se pronuncia sen acento de intensidade, o sistema reduce a cinco vogais: i, e, a, o, u. Esta redución é unha das razóns polas que a sílaba tónica é o lugar central para entender a pronuncia galega.

Para identificar a vogal tónica dunha palabra, búscase a sílaba que recibe maior intensidade. Nas agudas é a última, nas graves a penúltima e nas esdrúxulas a antepenúltima. A tónica non sempre se escribe con acento gráfico, e isto é o que estuda a acentuación, que se trata noutra nota.

As consoantes

O galego ten un inventario de consoantes que inclúe oclusivas (p, b, t, d, k, g), fricativas (f, s, x e z segundo a zona), nasais (m, n, ñ e a nasal velar que se escribe nh), laterais (l e ll), vibrantes (r e rr) e africadas segundo o caso.

As nasais merecen atención porque a súa grafía depende da posición. A nasal palatal representase con ñ, como en ano e añada. A lateral palatal representase con ll, como en illa. A nasal velar tense que escribir con nh cando ocupa posición interior antes de vogal, como en unha ou ningunha. Esta distinción non é só ortográfica: separa dous sons diferentes.

As vibrantes contrastan en posición intervocálica. A vibrante simple e a múltiple producen un par mínimo: caro e carro. Este contraste é fonolóxico, polo que a grafía r ou rr non pode variar sen cambiar o significado. En posición inicial de palabra, en posición final de sílaba e despois doutra consoante escríbese sempre r simple, como en rei, cortar, outro ou honra.

Fonemas que non se escriben como se pronuncian

Algunhas letras non teñen valor fonético propio. A h é un signo ortográfico sen son: aparece en horta, home e oh, pero non se pronuncia. Mantense por fidelidade á etimoloxía, e polo contrario escríbense sen h palabras como ola ou ombro, que non a tiñan en latín.

A letra x merece unha nota aparte, porque ten máis dun valor. Nas palabras patrimoniais, como eixe e xente, pronúnciase como un son prepalatal fricativo xordo. Nos cultismos conserva o valor latino [ks], como en sexo e taxativo. Pero a tendencia normal da lingua é pronunciala [s] en palabras como exame ou éxito, sobre todo cando vai en posición implosiva, como en exterior.

Como estudar este bloque

Para cada son, conviene preguntar tres cousas: se é un fonema distinto dos demais, en que posición aparece e cal é a grafía que lle corresponde. Cando dúas letras representan un mesmo son, como b e v en galego moderno, a elección escrita segue a etimoloxía, non a pronuncia. Cando dúas letras representan sons distintos, como r e rr, a elección é obrigatoria porque cambia o significado.

還有 19 個:可以從上方清單開啟任何一個。

評分

還沒有文字評論。把這些筆記加到自己的筆記中,就能成為第一個留下評論的人。